เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 เทพขุนเขา
เจียงเหวินเยี่ยนมือหนึ่งชูไข่มุกราตรี อีกมือจูงซิงเฉินวิ่งนำหน้าเปิดทาง โดยมีครอบครัวสัตว์เลี้ยงวิ่งตามหลังมาติดๆ
ด้านหลังมีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดินโคลนและทรายถล่มทลายไล่ล่าตามหลังพวกเขามาอย่างบ้าคลั่ง ในความมืดมิดใต้ผืนดินมองไม่เห็นอะไรเลย หนทางข้างหน้าก็ดูมืดมนไม่แพ้กัน
"เราไม่ได้..." เจียงเหวินเยี่ยนหอบแฮก แต่ยังไม่ทิ้งนิสัยชอบโฟกัสผิดจุด ยังอุตส่าห์แทรกคำพูดขึ้นมา "ไม่ได้วิ่งหนีอะไรแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ"
ซิงเฉินเหนื่อยจนพูดไม่ออก ไม่อยากตอบเลยสักนิด แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าการมีเจียงเหวินเยี่ยนถือเป็นบุญของเกมอยู่ให้ถึงพรุ่งนี้จริงๆ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังไม่วายโยนมุกออกมาให้คนดูบ่น จ้างสตรีมเมอร์ที่ขยันทำงานขนาดนี้มาได้ บริษัทควรเพิ่มค่าตัวให้นายหน้าจริงๆ
"แย่แล้ว!" เจียงเหวินเยี่ยนหยุดชะงักกะทันหัน ข้างหลังเบรกไม่ทันเลยเกิดอุบัติเหตุชนท้ายกันเป็นทอดๆ ใต้ดิน
เสียงดังตุ้บตั้บระงม ทุกคนและสัตว์ชนกันกลิ้งเป็นก้อนเดียว แต่ก็วิ่งต่อไปไม่ได้จริงๆ เพราะข้างหน้าไม่มีทางไปแล้ว พวกเขาถูกดินถล่มไล่ต้อนจนมาจนมุมในทางตัน