เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 เรื่องด่วน เก็บเป็นความลับ
ลิฟต์ที่เปิดสิทธิ์เข้าถึงชั่วคราวไม่มีปุ่มกดหรือหน้าจอแสดงชั้น เคลื่อนตัวเงียบเชียบและนุ่มนวล เจียงเหวินเยี่ยนยืนอยู่ตามลำพังภายในห้องโดยสาร โดยไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนหรือเคลื่อนที่ไปไกลเพียงใด
เมื่อออกจากลิฟต์ เจ้าหน้าที่ในชุดยูนิฟอร์มสีดำและสวมแว่นกันแดดสองคนก็พาเขาขึ้นรถตู้ เบาะแถวหลังถูกปรับเอนลง คนขับเลื่อนฉากกั้นปิดสนิท ไฟเพดานรถเปิดสว่าง เจียงเหวินเยี่ยนเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน มองไม่เห็นทิวทัศน์ภายนอก ไม่อาจรู้ได้ว่าความเร็วของรถเป็นเท่าไร
รถออกตัว เสียงไวท์นอยส์ที่เป็นเสียงฝนตกก็ดังขึ้น ระดับเสียงไม่ดังนัก ไม่มีจังหวะ ไม่มีสูงต่ำชัดเจน ฟังไม่ออกว่าเล่นวนซ้ำหรือไม่ ทำให้เจียงเหวินเยี่ยนไม่สามารถกะเกณฑ์เวลาได้เลย
ทุกช่องทางในการรับรู้เวลา ระยะทาง และสภาพแวดล้อมภายนอกถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ เจียงเหวินเยี่ยนมองช่อดอกคาร์เนชันสีชมพูบนเบาะข้างตัว ถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วหลับตาลงพักสายตา