เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 เกมนี้ไม่มีความท้าทายสำหรับฉันแล้ว...
"ไม่เป็นไรหรอก" ซิงเฉินปลอบให้เจียงเหวินเยี่ยนสบายใจ "ดาบชือโหยวเป็นศาสตราวุธเทพบรรพกาล ไม่พังง่ายๆ แน่"
เป็นจริงตามคาด หลังจากเปลวไฟเผาผลาญเขาวงกตหญ้าจนมอดดับ พวกเขาก็บินร่อนลงสู่พื้นทุ่งหญ้าอีกครั้ง เจียงเหวินเยี่ยนเก็บดาบชือโหยวที่ผ่านการหลอมด้วยไฟมังกรขึ้นมา ตัวดาบถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสีเหลืองสว่างจางๆ พอถือไว้ในมือก็รู้สึกเบาสบายขึ้นกว่าเดิม
"รู้สึกเหมือนได้บัฟเพิ่มเลยแฮะ เยี่ยมจริงๆ" เจียงเหวินเยี่ยนเก็บดาบเข้าฝักอย่างทะนุถนอม พลางทำหน้าเสียดาย "รู้งี้เอาขวานผานกู่มาหลอมด้วยก็ดี เผื่อจะเบาลงบ้าง"
ซิงเฉินยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร เขาเดินไปเก็บดอกบัวธรรมดาที่ยังรอดชีวิตอยู่จากตัวของเสี่ยวหวัง เสี่ยวเทียน และเสี่ยวฝู กว่าจะรักษาดอกบัวพวกนี้ไว้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ซิงเฉินจัดช่อให้เรียบร้อยแล้วยัดใส่อ้อมกอดเจียงเหวินเยี่ยน "ให้นาย"
ก่อนจะจมกองดอกบัวจนมึนหัว เจียงเหวินเยี่ยนเลิกคิ้วมองซิงเฉินอย่างสงสัย "นายไม่อยากถือเองมากกว่าล่ะมั้ง"
ซิงเฉินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ไม่ได้เหรอ?"
เจียงเหวินเยี่ยนจึงยอมหุบปากเงียบ