เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 หรือว่านี่คือการสารภาพรัก
“เจียงเหวินเยี่ยน!” ซิงเฉินร้องเรียกเสียงหลง
ร่างของเจียงเหวินเยี่ยนถูกปีกอันแหลมคมราวกับใบมีดของฉงฉีค้ำยันเอาไว้ จึงไม่ล้มลงไปกองกับพื้น แต่ก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้เช่นกัน
วินาทีที่ค่าพลังชีวิตลดลงเหลือศูนย์ เขาหลับตาลงกะทันหัน ไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำใด และไม่ได้หันมามองซิงเฉินเป็นครั้งสุดท้าย เขาจากไปอย่างเงียบงันและรวดเร็วจนน่าใจหาย
“ไม่… ไม่นะ! ห้ามตายนะ เจียงเหวินเยี่ยน!” ซิงเฉินตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง ราวกับถูกควักหัวใจออกไปทั้งดวง ในอกว่างเปล่าโหวงเหวง ลมหนาว กาลเวลา และโลกทั้งใบพัดผ่านช่องโหว่ขนาดใหญ่นั้นไป
ความวิงเวียน ความหวาดกลัว ความตกตะลึง ความเสียดาย และความเสียใจถาโถมเข้าใส่สมองของซิงเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาแทบจะพังทลายลงตรงนั้น
เสี่ยวหวัง เสี่ยวเทียน และเสี่ยวฝูที่กำลังหาจังหวะโจมตีฉงฉี ต่างพากันยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ราวกับว่าวที่สายป่านขาด ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
และร่างของพวกมันก็เริ่มกะพริบ ก่อนจะค่อยๆ จางลงจนโปร่งแสง
เมื่อผู้เล่นตาย NPC และสัตว์เลี้ยงก็จะต้องหายไปด้วย
ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่