เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 มีทีมงานแล้ว
“ให้นาย” ซิงเฉินยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย แสงสีเงินจากโคมไฟยูนิคอร์นขับผิวของเขาให้ขาวผ่องราวกับหิมะ ยิ่งขับเน้นให้มือที่เปื้อนเลือดและหัวใจหมาป่าก้อนนั้นดูสยดสยองน่ากลัว
“หะ...ให้ฉันเหรอ” เจียงเหวินเยี่ยนคอตีบตัน ท้องไส้ปั่นป่วน เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“อืม” ซิงเฉินตอบรับสั้นๆ วางหัวใจก้อนนั้นลงบนมือเจียงเหวินเยี่ยนหน้าตาเฉย ก่อนจะหันไปรื้อหายารักษาแผลในเป้ของเขา
หนึ่งคน หนึ่งเสือ กับอีกหนึ่งยูนิคอร์น ต่างตกตะลึงกับความเด็ดเดี่ยวในการควักหัวใจหมาป่าด้วยมือเปล่าของซิงเฉินจนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อน
โดยเฉพาะเจียงเหวินเยี่ยน หัวใจจ่าฝูงหมาป่าหลงเหลือไออุ่นอยู่เพียงน้อยนิด แต่เขากลับรู้สึกราวกับกำลังถือถ่านไฟแดงโร่ ปลายนิ้วเกร็งแข็งไม่กล้าแม้แต่จะขยับสัมผัส
บาดแผลบนมือของซิงเฉินสมานตัวเองจนหายสนิท เขาหยิบพลาสเตอร์ยาสมานแผลสีเขียวสี่แผ่นกับดอกบัวสายแห้งหนึ่งดอกออกมา แปะยาตามบาดแผลให้เจียงเหวินเยี่ยนก่อน แล้วค่อยแปะให้เสี่ยวหวังอีกหนึ่งแผ่น
สุดท้ายจึงเปลี่ยนมาใช้มือซ้ายที่ไม่ได้เปื้อนเลือด ป้อนดอกบัวสายแห้งให้เสี่ยวเทียน