เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ความเจ็บปวดแสนสาหัสตรงจุดที่พูดออกสื่อไม่ได้...
"เสี่ยวหวัง ฉันกลับมาแล้ว! เสี่ยวหวัง นายอยู่ไหน"
ซิงเฉินเดินตามหาจนทั่วแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของเสี่ยวหวัง ร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ
"ไม่ต้องกลัวนะ เสี่ยวหวังอาจจะวิ่งออกไปเล่นข้างนอกก็ได้" เจียงเหวินเยี่ยนรีบปลอบซิงเฉิน "เดี๋ยวฉันช่วยตามหาด้วยกัน"
เจียงเหวินเยี่ยนไล่ดูรังหินที่ทำไว้เมื่อวานทีละอัน จนไม่มีกะจิตกะใจจะทักทายผู้ชมตอนเริ่มวันที่สิบสองด้วยซ้ำ
น่าเสียดายที่เสี่ยวหวังไม่ได้เล่นอยู่บนต้นไม้เช่นกัน เจียงเหวินเยี่ยนหาเสี่ยวหวังไม่เจอ ในใจจึงรู้สึกผิดต่อซิงเฉินอย่างบอกไม่ถูก ราวกับตัวเองเป็นคนทำเสี่ยวหวังหายอย่างนั้นแหละ เขาเดินคอตกกลับไปรายงานผลต่อซิงเฉินที่มองมาด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
ซิงเฉินทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาจริงๆ เจียงเหวินเยี่ยนก้าวเท้าไปหาในไม่กี่ก้าว แล้วบีบข้อมืออีกฝ่ายแน่น "อย่าเสียใจไปเลย ยังมีฉันอยู่เป็นเพื่อนนายนะ"
"ไม่เอา ฉันจะเอาลูกเสือ" ซิงเฉินเผยท่าทีเอาแต่ใจไร้เหตุผลอย่างหาได้ยาก แถมยังไม่รับน้ำใจอีกต่างหาก
ความผิดหวังของเจียงเหวินเยี่ยนฉายชัดจนปิดไม่มิด แต่ซิงเฉินไม่ได้สนใจเขาในตอนนี้ จึงไม่ทันสังเกตเห็น
จังหวะที่ซิงเฉินกำลังจะเดินไปรื้อกองหญ้าในห้องของเสี่ยวหวังดูอีกรอบ ด้านนอกรั้วก็มีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังขึ้น