เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 ลูกผู้ชายจะปล่อยให้ครอบครัวเร่ร่อนไม่ได้
ทั้งคู่พากันวิ่งหนีเข้ามาในป่าลึก เมื่อเห็นว่าไม่มีเสือตัวใหญ่ไล่ตามมา เจียงเหวินเยี่ยนกับซิงเฉินก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเตรียมตัวรับมือกับความมืดมิดที่กำลังจะมาเยือน
แถวนี้ไม่ได้มีแค่พุ่มไม้เตี้ยอีกต่อไป แต่เริ่มมีต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว
เพียงแต่ยากจะคาดเดาว่าในป่าลึกแห่งนี้จะมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่หรือไม่
เจียงเหวินเยี่ยนลูบคริสตัลเขียวที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา "ซิงเฉิน ฉันใช้คริสตัลเขียวทำอย่างอื่นได้ไหม"
ซิงเฉินอุ้มเสี่ยวหวังไว้ในอ้อมแขน สองคู่ตาทั้งเล็กและใหญ่ต่างจ้องมองเจียงเหวินเยี่ยนเป็นตาเดียว "ทำอะไรเหรอ"
หัวใจราวกับถูกจู่โจมด้วยความอ่อนโยน เจียงเหวินเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวหวังเบาๆ "พวกเราสร้างบ้านต้นไม้กันดีไหม"
สร้างบ้านต้นไม้
เจียงเหวินเยี่ยนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ราวกับเป็นเรื่องกล้วยๆ
ทว่าพวกเขาไม่มีทั้งเครื่องมือ ไม่มีทั้งวัสดุ อาศัยแค่สองมือเปล่าไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน