กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 282 ตำนานที่ยังมีชีวิต ปรากฏทั่วทุกหนแห่ง
ศักราชจิ่งเหอปีที่สาม ฤดูใบไม้ผลิ
เจียงหนาน เมืองหลินสุ่ย
พิรุณโปรยดั่งเนยใส พรมเปียกถนนแผ่นหินเขียว อีกทั้งยังชโลมป้ายหน้าสถานพยาบาลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งสร้างขึ้นริมลำน้ำ สถานพยาบาลไม่มีชื่อ เพียงแขวนสัญลักษณ์น้ำเต้ายาเรียบง่ายไว้ตรงประตู ทว่าในปากของชาวเมือง กลับมีคำเรียกขานอันสนิทสนมว่า “เรือนเทพเซียน”
หาใช่ที่แห่งนี้มีเทพเซียนจริง ๆ หากแต่เป็นฮูหยินท่านนั้นที่บัญชาการประจำการ ณ สถานพยาบาล มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศเกินมนุษย์ปุถุชนอย่างแท้จริง
ยามนี้ ภายในสถานพยาบาล อวิ๋นทิงหลานกำลังรวบรวมสมาธิฝังเข็มให้เด็กน้อยผู้มีใบหน้าเหลืองซีดดั่งขี้ผึ้งและหน้าท้องบวมพอง ท่วงท่าของนางช่ำชอง ลงเข็มแม่นยำ ปลายนิ้วคล้ายเปี่ยมด้วยพลังบางอย่างที่ปลอบประโลมจิตใจผู้คน เสี่ยวเยว่เอ๋อร์อายุครบห้าขวบแล้ว สวมกระโปรงตัวสั้นสีม่วงดอกบัว นั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งตัวเล็กด้านข้าง มือเล่นสมุนไพรแห้งไม่กี่ต้น ดวงตากลมโตดำขลับมองท่านแม่ตาไม่กะพริบ เต็มไปด้วยความเทิดทูนเลื่อมใส