ตอนที่ 242 นามระบือ “ราชันแม่ทัพใหญ่” ขจรไกล

ตอนที่ 242 นามระบือ “ราชันแม่ทัพใหญ่” ขจรไกล

เสียงโห่ร้องยินดีดั่งภูผากู่ก้องทะเลคำรามก้องสะท้อนเหนือลานฝึกทหารอยู่นานมิรู้คลาย ราวกับเสียงอัสนีคำราม สะเทือนจนแก้วหูผู้คนส่งเสียงหึ่ง

“อวิ๋นเหิง! อวิ๋นเหิง! อวิ๋นเหิง!”

“จงมีชัยหมื่นครั้ง! ต้าเยียนจงมีชัยหมื่นครั้ง!”

สายตาอันเร่าร้อนของคนนับหมื่นจับจ้องไปยังร่างสง่าผ่าเผยใจกลางแท่นประลอง อวิ๋นเหิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เกราะดำเปรอะฝุ่น ผ้าคลุมสีแดงสะบัดพัดเบา ๆ หยาดเหงื่อไหลหยดลงตามแนวคางอันคมคายของเด็กหนุ่ม ซึมลงบนผืนดินแห้งผากเป็นตราประทับสีเข้ม เขาหอบหายใจน้อย ๆ การเอาชนะยอดนักรบชั้นแนวหน้าของนานาแคว้นติดต่อกันหกเจ็ดคนย่อมผลาญกำลังกายไปมหาศาล ทว่าแผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรง ดุจดั่งทวนยาวที่ไม่มีวันคดงอ

เหนือพระที่นั่งบนแท่นสูง ใบหน้าของฮ่องเต้เปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นและชื่นชมจนมิอาจสะกดกั้น พระองค์มิได้สั่งให้อวิ๋นเหิงลุกขึ้นในทันที หากแต่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองไปทั่วทั้งบริเวณ ก่อนจะวกกลับมาหยุดลงที่ร่างของอวิ๋นเหิง ทั่วทั้งลานฝึกทหารพลันเงียบสงบลงตามพระอากัปกิริยา ทุกคนต่างสัมผัสได้ว่า กำลังจะมีพระราชทานรางวัลครั้งใหญ่ยิ่งลงมา

“อวิ๋นเหิง” สุรเสียงของฮ่องเต้ก้องกังวาน เปี่ยมด้วยบารมีแห่งองค์จักรพรรดิ แผ่ไปทั่วทุกซอกทุกมุม “เงยหน้าขึ้นมา”

อวิ๋นเหิงเงยหน้าขึ้นตามพระบัญชา สายตากระจ่างใส มิได้ต่ำต้อยและมิได้โอหัง