ตอนที่ 232 ปลอบประโลมและก้าวต่อไป

ตอนที่ 232 ปลอบประโลมและก้าวต่อไป

ยามที่พวกเด็ก ๆ กลับมาจากพระราชวัง ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว อวิ๋นเคอกอดลูกแก้ววิจิตรเก้าคดที่ใหญ่กว่าศีรษะของเขาเอาไว้ พลางพึมพำศึกษาค้นคว้าไปตลอดทาง คิ้วเล็ก ๆ ขมวดแน่นสลับคลายออกเป็นพัก ๆ จมดิ่งอยู่ในนั้นอย่างสิ้นเชิง อวิ๋นจิ่งประคองพู่กันหูโจวหมึกฮุยโจวที่ได้รับพระราชทานชุดนั้นไว้อย่างระมัดระวัง แววตาเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดคำนึงว่าจะใช้สอยสิ่งของให้เกิดประโยชน์สูงสุดอย่างไร ส่วนอวิ๋นเซิงก็กอดหีบผ้าแพรที่บรรจุเห็ดหลินจือเอาไว้ กระซิบกระซาบรายงานกับอวิ๋นทิงหลานถึงความโปรดปรานที่เสด็จปู่มีต่อชาสมุนไพร รวมถึงรายละเอียดที่ทรงรับปากว่าจะทรงทดลองดื่มในคืนนี้

“เสด็จปู่ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนักขอรับ!” ในที่สุดอวิ๋นเคอก็ละความสนใจจากลูกแก้ววิจิตรมาชั่วคราว ดีอกดีใจจนโบกไม้โบกมือเต้นแร้งเต้นกา “โดยเฉพาะตอนที่เห็นคลังสมบัติน้อยของข้า! เสด็จปู่ทรงพระสรวลเสียงดังที่สุด! ทั้งยังตรัสว่าข้าเป็นเสื้อบุญอุ่นใจอีกด้วย!” เขาแอ่นพุงกะทิเล็ก ๆ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก “รีบชมข้าสิ”