ตอนที่ 230 ความรำพึงของฮ่องเต้ สุขอันแท้จริงในครอบครัว

ตอนที่ 230 ความรำพึงของฮ่องเต้ สุขอันแท้จริงในครอบครัว

รถม้าของจวนจิ้งอ๋องลับหายไปตรงสุดทางเดินในพระราชวัง ฮ่องเต้ยังคงประทับยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทรงพระอักษรเนิ่นนาน สายลมราตรียามต้นคิมหันต์พัดพาไออุ่นแผ่วเบา พัดชายฉลองพระองค์ชุดลำลองให้ไหวสะบัด ทว่าไม่อาจพัดพาความพึงพอพระทัยและความสะท้อนใจอันลึกซึ้งที่สถิตอยู่ระหว่างหัวคิ้วให้คลายลงได้เลย

ขันทีใหญ่คนสนิทรินน้ำชาเติมเป็นครั้งที่สามด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสียงค่อย “ฝ่าบาท ยามราตรีอากาศเย็นแล้ว พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ดูแล้ว พระองค์ทรงพระเกษมสำราญจากพระทัยจริงยิ่งนัก”

ฮ่องเต้ค่อย ๆ ทรงหมุนพระวรกายกลับมา รอยยิ้มจากงานเลี้ยงบนพระพักตร์สงบลง กลายเป็นประกายความอ่อนโยนอันซับซ้อนและความทอดถอนพระทัยในส่วนลึกของแววพระเนตร พระองค์เสด็จไปหลังโต๊ะทรงพระอักษร ทว่ามิได้ประทับลงในทันที กลับใช้นิ้วมือลูบผ่านผิวดั่งแผ่วเบา ตรงนั้นราวกับยังหลงเหลือเงาร่างมีชีวิตชีวาของเสี่ยวอวิ๋นเคอที่กวัดแกว่งแขนเล่าเรื่องราวตามที่ทรงจินตนาการไว้เมื่อครู่