กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 176 ท้ายเล่ม ครอบครัว ครอบครัวที่สมบูรณ์
แสงรุ่งอรุณสลัวราง สาดส่องผ่านผ้าโปร่งเนื้อละเอียดบนซี่หน้าต่าง ชโลมทั่วทั้งห้องอย่างอ่อนโยน
เซียวเจวี๋ยตื่นขึ้นมาก่อน
ความเคยชินที่สั่งสมมานานหลายปีในกองทัพ ทำให้เขาตื่นตรงเวลาในชั่วยามที่กำหนด ทว่าครั้งนี้ กลับแตกต่างจากครั้งไหน ๆ ในอดีต
เขาไม่ได้ลุกขึ้นในทันที หากแต่เหม่อลอยไปชั่วขณะ
กลิ่นที่อบอวลตรงปลายจมูกไม่ใช่เครื่องหอมรมควันอันเย็นชาเคร่งขรึม หรือกลิ่นคาวเลือดดั่งสนิมเหล็กอีกต่อไป ทว่าเป็นกลิ่นอายอบอุ่นจาง ๆ อันผสมผสานระหว่างสมุนไพรและแสงแดด ซึ่งเป็นของคนที่อยู่เคียงข้างเขาแต่เพียงผู้เดียว
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปยังข้างหมอน
อวิ๋นทิงหลานยังคงหลับสนิท ผมยาวดำขลับแผ่สยายอยู่บนหมอน ขับเน้นให้พวงแก้มของนางยิ่งขาวผ่องเนียนละเมียด ดวงตาที่กระจ่างใสเฉียบคมในยามปกติบัดนี้ปิดสนิทอย่างสงบ ขนตายาวทอดเงาอ่อนละมุนผืนเล็ก ๆ ลงใต้ตา สีหน้าผ่อนคลายและสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์
สายตาของเขาจับจ้องอย่างไม่อาจควบคุม กวาดผ่านหน้าผากเกลี้ยงเกลา ปลายจมูกโด่งรั้น และสุดท้ายหยุดลงตรงริมฝีปากสีอ่อนที่เม้มสนิทอยู่น้อย ๆ
กลางอกราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเบา ๆ ไม่เจ็บปวด หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนยวบอันเปี่ยมล้นและแปลกหน้า