กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 149 ศรลอบยิง! การลอบโจมตีจากหน้าผา
จ้าวคั่วนำคนค้นหาทั่วขุนเขา สุดท้ายกลับพบเพียงรอยเท้าอันยุ่งเหยิงไม่กี่จุดกับร่องรอยที่หลงเหลือไว้ตอนหินกลิ้งลงมาเท่านั้น คนกลุ่มนั้นของปาหลู่ประดุจกระต่ายตื่นตูม หายลับเข้าไปในผืนป่าเขากว้างใหญ่ไพศาลอีกครา
“ท่านอ๋อง แม่ทัพผู้น้อยไร้ความสามารถ ปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้พ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวคั่วคุกเข่าลงกับพื้นขอรับโทษ สีหน้าเขียวคล้ำ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นติดต่อกัน ทำให้ผู้บัญชาการกององครักษ์ใกล้ชิดเช่นเขาต้องเสียหน้าจนหมดสิ้น
เซียวเจวี๋ยยืนอยู่ในลานสถานีพักม้า สีหน้าเคร่งขรึมดั่งสายน้ำ แสงอาทิตย์อัสดงทอประกายตกกระทบลงบนร่างของเขา ทว่ากลับไม่อาจละลายไอเย็นยะเยือกชั้นนั้นลงได้
“พวกมันคุ้นเคยกับป่าเขา คนน้อยเป้าหมายย่อมเล็ก อีกทั้งตั้งใจหลบซ่อน ชั่วเวลาหนึ่งจึงยากจะค้นหา มิใช่ความผิดของเจ้าทั้งหมด” น้ำเสียงของเซียวเจวี๋ยไร้ระลอกคลื่นใด ๆ ทว่าผู้ที่คุ้นเคยกับเขาย่อมรู้ดีว่า ภายใต้ความสงบนิ่งนี้ซุกซ่อนพายุคลั่งเอาไว้เช่นไร “ทว่าเรื่องราวไม่ควรเกินสามหน ถ่ายทอดคำสั่งออกไป ตั้งรางวัลนำจับแม่ทัพเศษเดนตี๋หรงปาหลู่พร้อมพรรคพวก ผู้ใดให้เบาะแสแน่ชัด มีรางวัลให้อย่างงาม แจ้งทหารรักษาการตามเมืองและอำเภอใกล้เคียง ให้ร่วมมือกันค้นหาตามภูเขา ตั้งด่านตรวจ ตรวจสอบผู้คนสัญจรไปมาที่น่าสงสัยอย่างเข้มงวด”
“พ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวคั่วโขกศีรษะลงอย่างแรง รับคำสั่งแล้วล่าถอยออกไป