กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 297 จวนอัครมหาเสนาบดี
"น้องชายเฉิน เจ้าถึงกับยอมฟังคำเตือนแล้วรามือได้ ช่างทำให้ข้าประหลาดใจนัก"
ซ่งรุ่ยเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
เขารู้ดีว่าหากเฉินเซิ่งตัดสินใจแน่วแน่แล้วเรื่องใด ลำพังเพียงปากของเขาย่อมไม่อาจทัดทานได้ และคงทัดทานไม่ทันการณ์ พรรคพวกของเจิ้งเทียนโซ่วก็เป็นตัวอย่างที่มีให้เห็นอยู่ก่อนแล้ว
"เช่นนั้นหรือจะให้ข้าย้อนกลับไปสังหารพรรคพวกของเจิ้งเทียนสิงให้หมดสิ้นเล่า"
เฉินเซิ่งแสร้งทำท่ากระตือรือร้นพลางกล่าวว่า "ท่านซ่ง ยามนี้เพิ่งออกจากเมืองจูเชวี่ยมาได้ไม่ไกล ท่านรออยู่ตรงนี้อย่าได้เดินไปไหน ข้าไปสังหารคนสักคนสองคนประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"
"แค่กๆๆ... ช่างเถอะ ช่างเถอะ"
ซ่งรุ่ยเกือบจะสำลักคำพูดของเฉินเซิ่งจนตายเสียแล้ว
มารดามันเถอะ เจ้าคิดว่าการฆ่าคนคือการไปซื้อส้มหรืออย่างไร ยังจะมีหน้ามาบอกว่าสังหารสักคนสองคนอีก