บทที่ 295 คาดคั้น

บทที่ 295 คาดคั้น

"จอมยุทธ์น้อยเฉิน อย่าได้ถามอีกเลย ฆ่าข้าเสียเถิด ข้าจะไม่พูดสิ่งใดทั้งนั้น"

เซินโหวปั้นหน้าขมขื่น หมายใจเพียงขอตาย

"คนเล่นลิงเช่นเจ้านี่แปลกพิลึก เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนจะยอมสารภาพแต่โดยดีแท้ๆ ยามนี้กลับยอมตายดีกว่าปริปาก ความแตกต่างก่อนหลังไยจึงมากมายถึงเพียงนี้เล่า?"

เฉินเซิ่งเดาะลิ้นประหลาดใจ ลูบคางพลางแสร้งทำท่าครุ่นคิด "คำพูดของเจ้ากลับกลอกไม่ปะติดปะต่อ ดูเหมือนจะเปลี่ยนจากคนรักตัวกลัวตายมาเป็นมองความตายดั่งการกลับบ้าน ก็ตั้งแต่ตอนที่กองกำลังป้องกันเมืองของเจิ้งเทียนสิงมาถึงกระมัง"

เซินโหวได้ยินเช่นนั้นก็สะดุ้งวาบ ก้นหดเกร็งขึ้นมาทันที