บทที่ 292 คดีลอบสังหารซ่ง

บทที่ 292 คดีลอบสังหารซ่ง

สายฝนโปรยปรายเป็นสายเฉียงกระทบร่างผู้สัญจรไปมา ผู้คนต่างพากันแตกตื่นแยกย้ายหาที่หลบฝน

หรือบางคนที่มีการเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าก็สวมชุดเสื้อกันฝนฟาง สวมงอบไว้บนศีรษะ มิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

ทั้งยังมีพ่อค้าแม่ขายตั้งแผงที่ก่นด่าสวรรค์ว่าเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งนัก เก็บข้าวของไม่ทันจนการค้าขายทั้งวันพังทลายหมดสิ้น

สรุปแล้ว บนท้องถนนพลันสับสนวุ่นวายและโกลาหล ผู้คนวิ่งพล่านราวกับมดบนกระทะร้อน

"ช่างเป็นภาพวาดแห่งโลกมนุษย์โดยแท้"

เฉินเซิ่งรำพึงขึ้น

"ท่านมองไม่เห็นมิใช่หรือ"

ซ่งรุ่ยเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

เฉินเซิ่งชี้นิ้วไปที่ขมับของตนพลางยิ้มกล่าว "การรับรู้ สามารถสร้างเป็นม้วนภาพวาดขึ้นมาในสมองของข้าได้"