กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 282 ฝันราคะหยอกวานร
"ทองคำ นั่นมันทองคำใช่หรือไม่!"
คนที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ
ชายขี้เกียจผู้ขุดพบทองโยนจอบทิ้งลงบนพื้นอย่างส่งเดช รีบยัดก้อนทองเข้าไปในอกเสื้อทันที พลางเบิกตาวัวโตเท่าไข่ห่านแล้วกล่าวว่า "ทองคำอันใดกัน นี่มันก็แค่ก้อนหินกลมๆ ก้อนหนึ่งเท่านั้น!"
ทุกคน : "..."
มารดาเจ้าเถอะ เจ้าช่วยอย่าลืมตาพูดจาโกหกหน้าตายจะได้หรือไม่!
หากเป็นก้อนหิน แล้วเจ้าจะเอาไปซุกไว้ในอกเสื้อทำซากอะไร!
คิดจะเก็บไว้ให้ออกลูกออกหลานหรืออย่างไร ต่อให้ออกลูกได้ก็ไม่มีราคาค่างวดอยู่ดี!
เดิมทีทุกคนยังสงสัยอยู่บ้าง แต่ท่าทางมีพิรุธกินปูนร้อนท้องของเจ้าเช่นนี้ มันเรียกว่าสารภาพออกมาเองโดยไม่ต้องสอบสวนชัดๆ!