กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 269 ลมฝนโหมกระหน่ำ
เมื่อลู่ฮุ่ยเสวี่ยนเห็นคนที่เฉินเซิ่งจับตัวมาได้ ในใจก็กระตุกวูบลงไปทันที ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด
"จาง..."
เคอซานต้งยิ่งเผลอหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหุบปากฉับ ร่างกายสั่นสะท้าน
เจ้าจางซานบัดซบ ข้าสั่งให้เจ้าจุดไฟเผาแล้วรีบหนีไปทันทีไม่ใช่หรือ เจ้ามัวไปหลบอยู่หลังคลังเสบียงทำซากอะไร!
"จอมยุทธ์ไว้ชีวิตด้วย จอมยุทธ์ไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยยอมรับผิดแล้ว ข้าน้อยยอมรับผิดแล้ว ไม่หนีแล้ว ไม่หนีแล้ว!"
จางซานคุกเข่าลงกับพื้นขอความเมตตา พลางเอ่ยอย่างสั่นเทา
เขาก็อยากจะหนีเหมือนกัน ใครจะไปคาดคิดว่าเฉินเซิ่งจะมาถึงเร็วปานนี้ ขวางอยู่หน้าประตูใหญ่ หนำซ้ำยังดับไฟได้ด้วยดาบเดียว เช่นนี้จะให้หนีอย่างไรได้?
จางซาน: ข้าอยากจะหนีเหลือเกิน ทว่ากลับหนีอย่างไรก็ไม่พ้น!