บทที่ 262 ฟ้าเหลืองพึงสถาปนา!

บทที่ 262 ฟ้าเหลืองพึงสถาปนา!

หม่าฮั่นผู้เถรตรง ได้เอ่ยปากระบายความคับแค้นใจแทนหวังเฉา หรือกล่าวได้ว่าแทนราษฎรนับร้อยล้านพันเก้าแห่งต้าเฉียน

หวังเฉาดึงหม่าฮั่นไปไว้ด้านหลัง สองตาจ้องเขม็งไปยังซ่งรุ่ย กลิ่นอายจิตใจที่พร้อมจะแตกหักไม่คิดหันหลังกลับปะทุออกมา

"ใต้เท้าซ่ง หากการทวงคืนสิ่งของที่เป็นของพวกเราเองนับว่าเป็นการก่อกบฏ เช่นนั้นพวกเราก็ขอก่อกบฏแล้ว"

ไม่ก่อกบฏ ก็มีแต่ตาย

ก่อกบฏ ยังพอมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง

ทางเลือกนี้ ย่อมกระจ่างแจ้งอยู่ในใจโดยมิต้องเอ่ยมิใช่หรือ?

เปรียบรึ่มเปรี้ยงปร้าง!

อสนีบาตฟาดผ่านวูบหนึ่ง สาดแสงส่องให้เห็นใบหน้าที่เหม่อลอยไร้วิญญาณของซ่งรุ่ย

มณฑลจงถังในจงโจว อยู่ใต้ปลายจมูกเบื้องพระเนตรของต้าเฉียนแท้ๆ กลับมีคนลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏอย่างเปิดเผย