บทที่ 255 หลักฐานมัดแน่นดุจขุนเขา?

บทที่ 255 หลักฐานมัดแน่นดุจขุนเขา?

"ผู้เฒ่า ผู้เฒ่า!"

เฉินเซิ่งส่งเสียงเรียกหญิงชราเบาๆ

หญิงชราค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา เมื่อมองดูใบหน้าอันค่อนข้างอ่อนเยาว์ของเฉินเซิ่ง นางพลันหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ในยามที่บุตรชายของตนยังเยาว์วัยและเคยอธิษฐานต่อดวงจันทร์

"แสงจันทร์เอยแสงจันทร์ ได้โปรดคุ้มครองให้ข้าโตขึ้นได้เป็นขุนนาง ข้าอยากเป็นขุนนางตงฉิน จะได้จับพวกขุนนางกังฉินและคนชั่วให้หมด"

เสิ่นสือวัยเยาว์หลับตาลง เอียงศีรษะอธิษฐานต่อดวงจันทร์ จากนั้นจึงลืมตาขึ้น จุดตะเกียงอ่านตำราประวัติศาสตร์และบทประพันธ์ยามค่ำคืน

วันวานตั้งปณิธานยามเป็นเด็กหนุ่ม สิบปีในแวดวงขุนนางกลับเคว้งคว้างเลือนราง

"ลูกแม่ ลูกของแม่เอ๋ย!"

หญิงชราร้องคร่ำครวญด้วยความโศกเศร้า