บทที่ 238 กลับสู่ที่ว่าการอำเภอ

บทที่ 238 กลับสู่ที่ว่าการอำเภอ

"สรรพสิ่งล้วนมีลมหายใจ แม้กระทั่งสิ่งไร้ชีวิต หากสดับฟังลมหายใจของพวกมัน ย่อมสามารถสัมผัสถึงความถี่ของพวกมัน และฟันพวกมันให้ขาดสะบั้นได้อย่างง่ายดาย นี่คือความเข้าใจรู้แจ้งที่มือดาบในโลกของพวกเราจำเป็นต้องฝึกฝน เจ้าใช้พรสวรรค์และความพยายามจนหยั่งรู้ถึง ‘สัมผัส’ ซึ่งช่วยเร่งให้สัมผัสถึงลมหายใจสรรพสิ่งได้เร็วขึ้น"

ชายตาเหยี่ยวเอ่ยอธิบาย

"สัมผัสถึงลมหายใจสรรพสิ่งงั้นหรือ"

เฉินเซิ่งเลิกคิ้ว เขารู้ดีว่าลมหายใจนี้มิใช่ลมหายใจธรรมดาทั่วไป หากแต่เป็นเพียงคำเปรียบเปรย หากพูดให้ดูเป็นหลักการทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมาหน่อย ก็คือการสัมผัสความถี่การสั่นพ้องของวัตถุ จากนั้นจึงปรับการฟันฟาดของตนเองให้เข้ากับความถี่นั้น... เอ่อ ฟังดูเหมือนจะยิ่งไม่เป็นวิทยาศาสตร์เข้าไปใหญ่