บทที่ 211 ออกเดินทาง

บทที่ 211 ออกเดินทาง

"เอกอี๊เอกเอ้ก..."

เมืองเสวียนอู่อย่างไรเสียก็อยู่แทบเท้าเมืองหลวง ชาวบ้านที่มีฐานะความเป็นอยู่ดีมีไม่น้อย ไก่ตัวผู้ที่เลี้ยงไว้จึงมีมากตามไปด้วย

เฉินเซิ่งตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงโก่งคอขันรับกันเป็นทอดๆ ของเหล่าไก่ตัวผู้

"ฟู่..."

เขาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียดพลางนวดหว่างคิ้วเบาๆ

สัมผัสที่หกซึ่งก้าวข้ามประสาทสัมผัสทั้งห้ามิใช่สิ่งที่จะควบคุมได้ง่ายดายจริงๆ

จำต้องมีสมาธิจดจ่ออย่างยิ่งยวด ผนวกกับการต้อนรับขับสู้ด้วยดาบใหญ่ของชายตาเหยี่ยว ภายใต้ความสงบนิ่งถึงขีดสุดเท่านั้น จึงจะสัมผัสถึงความรู้สึกนั้นได้

ทว่าทั้งสามสิ่งนี้ หากแยกออกมาทีละอย่างล้วนไม่ยากเย็นนัก แต่พอรวมเข้าด้วยกันกลับกลายเป็นเรื่องยากจะรับมือ