บทที่ 208 ขุนนางทัดทานควบขุนนางเปี่ยมความสามารถ

บทที่ 208 ขุนนางทัดทานควบขุนนางเปี่ยมความสามารถ

นั่นสิ เหตุใดซ่งรุ่ยถึงได้ปักใจเชื่อมั่นนักว่าเฉินเซิ่งจะยอมช่วยตน?

เฉิงเผิงและเถาจงว่างที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะสุราต่างก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง

"ฮิๆ เจ้าหนุ่ม ข้าก็บอกแล้วว่า ตอนเป็นขุนนางข้าล่วงเกินคนไว้เยอะแยะ ตอนนี้ยังเป็นข้าหลวงพิเศษที่รับหน้าที่ตรวจสอบเสบียงอีก ไม่รู้ว่ามีสายตากี่คู่กำลังจับจ้องข้าอยู่ แล้วตอนนี้ข้าดันมาอยู่ร่วมกับเจ้า ผู้ซึ่งเคยสังหารเจ้ามณฑลที่พัวพันกับการลักลอบค้าเสบียงหลวง หากบอกว่าพวกเราไม่ได้คุยเรื่องอะไรกัน เจ้าคิดว่าพวกเขาจะเชื่อรึ?"

ซ่งรุ่ยหัวเราะฮิๆ ออกมา

ยามนี้ตัวเขาเรียกได้ว่าเป็นหนามยอกอกและเสี้ยนตำตาของใครหลายคนในราชสำนัก

เหล่าหวังจำเขาไม่ได้ เถาจงว่างก็จำเขาไม่ได้ในทันที ทว่าอย่างไรย่อมต้องมีคนจำเขาได้อยู่ดี