กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 184 บุรุษผู้เถรตรง
"ซ่งรุ่ย! เจ้าเด็กสารเลวบังอาจมาหยามข้า ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!"
ขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ถูกพ่นน้ำลายรดเต็มหน้าเพิ่งได้สติจากความมึนงง พุ่งเอาหัวเข้าชนซ่งรุ่ยด้วยความโกรธแค้น
"มาๆๆ ข้าจะกลัวเจ้าหรืออย่างไร?"
ซ่งรุ่ยถ่มน้ำลายใส่มือหยาบกร้านสองทีแล้วถูกัน เตรียมจะฟาดฝ่ามือเดียวให้สลบคาที่ งานทำไร่ไถนาหลายปีมานี้ของเขามิได้ทำเล่นๆ เสียหน่อย
"พอได้แล้ว! ที่นี่คือตำหนักมังกรทอง พวกเจ้าก่อความวุ่นวายเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"
ซือหม่ารุ่ยจำต้องตวาดปรามทั้งสองคน
ขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้นั้นได้ยินดังนั้นก็ไม่พุ่งชนต่อ อาศัยจังหวะนี้คุกเข่าลงเสียงดังตุบ ร้องไห้กราบทูลว่า "ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ ฝ่าบาททรงพระปรีชา เป็นซ่งรุ่ยผู้นั้นที่เสียมารยาทก่อน กระหม่อมทนรับความอัปยศนี้ไม่ไหวจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!"