กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 171 วาสนา ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก
"อืม... อบอุ่นจัง สบายตัวเหลือเกิน"
เสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น พบว่าตนเองถูกห่อไว้ด้วยผ้าอุ่นผืนหนึ่ง สวี่เซียนกำลังเบิกตากว้างจ้องมองนางอยู่
"เอ๊ะ รอดชีวิตแล้วแฮะ ดูท่าวิธีรักษาของข้าจะได้ผลชะงัดนัก"
สวี่เซียนดีใจยิ่งนัก
ช่วยชีวิตงูได้หนึ่งก้าว อนาคตย่อมก้าวใหญ่ขึ้น ไม่แน่ว่าอาจรักษาโรคช่วยชีวิตคนได้แล้ว
เขา... ช่วยชีวิตข้าไว้หรือ
เสี่ยวไป๋มองดูสวี่เซียนที่กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ พลันรู้สึกว่ามนุษย์ดูเหมือนจะไม่ได้เจ้าเล่ห์เพทุบายดั่งที่ผู้อาวุโสในเผ่าว่าไว้ ออกจะดูโง่งมเสียด้วยซ้ำ
รักษาตัวนางหรือ รอให้นางฟื้นตัวสักนิดก่อนเถิด จะเด็ดหัวสวี่เซียนให้หลุดจากบ่าเสีย
ส่วนสวี่เซียนนั้น ช่างไม่รู้อะไรเสียเลยจนไร้ซึ่งความกลัว ทั้งยังเพ้อฝันไปไกลว่าจะก้าวกระโดดจากหมอรักษาสัตว์ขึ้นเป็นหมอรักษาคนให้จงได้