บทที่ 168 พลังฝีมือเพิ่มพูน

บทที่ 168 พลังฝีมือเพิ่มพูน

"แค่กๆ..."

เฉินเซิ่งตื่นขึ้นมาแล้ว

เจ็บ ปวดร้าวเหลือเกิน

กระดูกและกล้ามเนื้อทั่วร่างต่างพากันส่งเสียงกรีดร้องประท้วงเจ้าของร่างผู้ไร้ความรับผิดชอบ ที่ฝืนเค้นใช้งานพวกมันจนเกินขีดจำกัด

หากมิใช่เพราะเคยผ่านการฝึกเคี่ยวกรำในความฝันจนเคยชิน เฉินเซิ่งคงได้ผล็อยหลับซ้ำอีกตลบ นั่นคือเจ็บปวดจนหมดสติไปคาที่

เขาพยายามลองดูว่าพอจะขยับกายได้หรือไม่

พลันสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนนอนพิงอยู่ข้างกาย

อืม กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้...

"เจ้าบอดน้อย เจ้าตื่นแล้วรึ"