บทที่ 150 ล้วนเป็นยอดคนฉลาด

บทที่ 150 ล้วนเป็นยอดคนฉลาด

"วันนี้ชาวบ้านตาดำๆ ช่างสุขใจจริงเอยสุขใจจริง"

โจวถลกหนังฮัมเพลงอย่างเบิกบานใจไปตลอดทางขากลับตำบล

คนเราต้องใจกล้า โอกาสร่ำรวยถึงจะวิ่งเข้าหา ต้องคว้าลาภยศเงินทองท่วมฟ้าเช่นนี้เอาไว้ให้มั่น

แม้เขาจะดูมีหน้ามีตา วางอำนาจบาตรใหญ่ในตำบลหยางโหลว ทว่าแท้จริงแล้วก็เป็นเพียงขี้ข้าชั้นสูงผู้หนึ่งเท่านั้น

ยามอยู่ต่อหน้านายอำเภอ ก็ต้องค้อมหัวกราบกราน แลบลิ้นส่ายหางราวกับสุนัข ส่งมอบเงินทองส่วนใหญ่ที่หามาได้ขึ้นไปให้อยู่ดี

แม้จะบอกว่าข้าวชามนี้ผู้อื่นอยากคุกเข่าขอกินยังไม่มีวาสนา แต่ใครเล่าจะไม่อยากกินเพิ่มอีกสักสองสามชามกันเล่า