บทที่ 72 ปล่อยว่าว

บทที่ 72 ปล่อยว่าว

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

มีมามิมีไปย่อมเสียมารยาท

จางชิงฟันเฉินเซิ่งไปสองดาบ

บัดนี้ ถึงคราวที่เฉินเซิ่งจะตอบโต้บ้างแล้ว!

มีดบินร้อยหลอมสามเล่มพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าแลบ

มีดบินมาถึงเบื้องหน้าจางชิงแล้ว เสียงแหวกอากาศแหลมคมจึงค่อยแว่วดังขึ้น!

"ฮะ!"

จางชิงตวาดลั่น ปลดปล่อยพลังออกนอกกาย ดีดมีดบินกระเด็นออกไปได้อย่างหวุดหวิดเฉียดฉิวอีกครา

ภายในใจเขารู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง