กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขากลับไปนั่งที่โต๊ะ หยิบพู่กันปลายสึกขึ้นมา เขียนตัวอักษรเล็ก ๆ หลายบรรทัดตรงที่ว่างปลายแผ่นไม้ไผ่บันทึกฮั่นที่เพิ่งคัดลอกได้ครึ่งหนึ่ง
“ข้าพเจ้าซุนฮกคำนับกราบซ้ำ ราชวงศ์ฮั่นไม่รุ่งเรือง เป็นความผิดของข้าพเจ้า เว่ยกงมีพระคุณอันหนา ข้าพเจ้าเป็นผู้ผิดต่อบุญคุณนั้น วันนี้ได้รับภาชนะเปล่า รู้ว่าชีวิตสิ้นสุดอยู่เพียงเท่านี้ ขอเพียงใต้หล้ารวมเป็นหนึ่งโดยเร็ว ราษฎรได้อยู่อย่างสงบ ซุนฮกตายไม่มีความเสียดาย”
เขียนเสร็จ เขาวางพู่กันลง หยิบมีดสั้นออกจากแขนเสื้อ เล็งตรงหัวใจ ไม่มีความลังเล หนึ่งคมแทงลง...
นอกหน้าต่าง ดอกสีเหลืองบนต้นพุทรานั้นถูกลมพัดร่วง ปลิวว่อน ราวกับมีหิมะเงียบงันโปรยลงมา