กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เล่าปี่ได้ฟังก็ดีใจเกินคาด รีบประคองจูกัดกิ๋นขึ้นแล้วเอ่ยคำมั่นทันที “จื่ออวี๋วางใจได้ หากซุนกวนยอมจำนน ข้าจะปฏิบัติต่อเขาด้วยมารยาท และจะไม่ทำอันตรายชาวกังตั๋งแม้แต่เส้นผม”
บังทองกลับกวาดตามองจูกัดกิ๋นด้วยแววสงสัย “คนทั้งโลกรู้ว่าจื่ออวี๋เป็นขุนนางใกล้ชิดของเจ้าแคว้นอู๋ เหตุใดจะยอมจำนนง่าย ๆ? จื่ออวี๋มิใช่ว่าคิดแสร้งยอมจำนน อาศัยโอกาสปะปนกลับเข้าเมือง แล้วนำข่าวการส่งกองทัพออกศึกของซุนฮกไปบอกซุนกวนหรอกหรือ?”
จูกัดกิ๋นสีหน้าไม่เปลี่ยน ตอบว่า “เวลาหนึ่งอย่าง อีกเวลาหนึ่งอย่าง สถานการณ์หมดทางพลิกของกังตั๋งแล้ว หากรักษาชีวิตเจ้าแคว้นอู๋ไว้ได้ ก็นับว่าได้ทำหน้าที่จนสุดความภักดี ถ้ากุนซือไม่วางใจ ข้าไม่เข้าเมืองก็ได้ เพียงยืนตะโกนอยู่ใต้กำแพงเมือง”