กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเล่ากี๋ได้ฟังก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบเรียกแพทย์ทหารมาช่วยตรวจรักษา แพทย์ทหารนั่งยองข้างเปลหาม ใช้กรรไกรตัดเสื้อคลุมของเขา แล้วเริ่มล้างบาดแผลให้ เลียวฟาในอาการหมดสติส่งเสียงครางในลำคอ เปลือกตากระตุกเล็กน้อยแต่ไม่ลืมขึ้น
แพทย์ทหารวุ่นอยู่กว่าครึ่งชั่วยาม เลือดของเลียวฟาในที่สุดก็หยุดไหล เขานอนบนเตียงสนาม ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ลมหายใจตื้นและถี่ เล่ากี๋เฝ้าอยู่ข้างเตียง ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดสุดท้ายก่อนเลียวฟาจะหมดสติ ไม่ได้หลับเลยตลอดคืน จนถึงวันรุ่งขึ้น เลียวฟาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขาเห็นเล่ากี๋อยู่ไม่ไกล ริมฝีปากสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาดิ้นรนจะลุกนั่ง แพทย์ทหารรีบกดตัวเขาไว้