เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปีเจี้ยนอันที่สิบเอ็ด วันที่สามเดือนสอง ยามเหม่า
สัญญาณไฟบนเมืองด่านถูเหมินสว่างวับวาบอยู่กลางหมอกยามเช้า กวนอูยืนอยู่หลังช่องเชิงเทินบนหอประตูเมือง มองกองหน้าของกองทัพโจโฉที่ดำทะมึนในหุบเขาพุ่งเข้ามาราวกับน้ำขึ้น
ทหารราบของแฮหัวเอี๋ยนแบกท่อนไม้กระทุ้งประตูกับบันไดเมฆ ไต่ขึ้นตามทางภูเขาแคบ ๆ โล่ของทหารแถวหน้าต่อกันเป็นกำแพงเหล็กที่เคลื่อนไปมาใต้แสงอรุณ
เสียงขึ้นสายเครื่องยิงหน้าไม้ดังระลอกแล้วระลอกเล่าบนกำแพงเมือง กวนอูไม่รีบสั่งระดมยิงธนู กองทัพโจโฉยังอยู่ห่างสามร้อยก้าว ระยะนี้ลูกเกาทัณฑ์มีแรงไม่พอ เขาต้องรอ รอให้กองทัพโจโฉชุดแรกเบียดเข้าไปในช่องเขาที่แคบที่สุดของหุบเขา
ช่องเขาช่วงนั้นมีผาหินสูงชันขนาบสองข้าง ตรงกลางกว้างพอให้ทหารราบเดินเรียงกันได้เพียงสามแถว เมื่อแถวหน้าถูกกดไว้ แถวหลังก็จะเบียดกันเป็นก้อน ถอยไม่ได้เลย