เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปีที่เก้าแห่งศักราชเจี้ยนอัน ปลายเดือนหก
เมื่อข่าวการเสียเมืองกังแฮมาถึงซงหยง เล่าเปียวกำลังนั่งเปิดสมุดบัญชีภาษีที่นาของสี่จวิ้นแห่งจิงหนานประจำปีนี้อยู่ในเรือนด้านในของจวนเจ้าแคว้น ส่วนโลซกนั้นจัดการบัญชีพื้นที่นาของเตียงสาให้เล่ากี๋อย่างรัดกุมจนไม่มีช่องโหว่ ทุกครัวเรือนที่เพิ่มขึ้นใหม่ล้วนเขียนกำกับที่มาไว้ครบถ้วน
เล่าเปียวเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย เห็นว่าจำนวนครัวเรือนในทะเบียนของเตียงสาจวิ้นมากกว่าสามปีก่อนเกือบสองส่วน สีหน้าจึงมีอาการยินดีเพิ่มขึ้น โคอวดยืนอยู่ข้างกายเขา มิได้มองสมุดเล่มนั้น แต่สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของเล่าเปียวนานกว่าปกติ
“ทั่วทั้งดินแดนกังแฮล้วนเสียไปแล้ว” โคอวดยื่นรายงานทหารฉบับล่าสุดให้เล่าเปียวพลางกล่าว
“ไอ้เด็กกังตั๋ง รังแกกันเกินไปแล้ว” เล่าเปียววางรายงานทหารลงบนโต๊ะ ทุกคำล้วนมีไฟโกรธที่ถูกกดข่มไว้นานพวยพุ่งออกมา