กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขงเบ้งยืนอยู่ที่ประตู เบื้องหลังคือลมหนาวยามค่ำคืนฤดูหนาวของกองเหลง เบื้องหน้าคือดวงตาคู่หนึ่งของตันเต๋งที่มองทะลุใจคนได้ เขาพลันตระหนักว่านี่คือบททดสอบแท้จริงครั้งแรกตั้งแต่เขาเกิดใหม่ เล่าปี่เชื่อใจเขา เพราะเขาแสดงความสามารถออกมา กวนอูและเตียวหุยยอมรับเขา เพราะเล่าปี่ยอมรับเขา แต่ตันเต๋งแตกต่าง ตันเต๋งไม่ติดค้างบุญคุณอะไรกับเล่าปี่ และไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อใจเด็กหนุ่มที่ที่มาไม่ชัดเจนผู้หนึ่ง
เขาปิดประตู เดินไปนั่งตรงข้ามตันเต๋ง
“ท่านเจ้าเมืองเฉินเดาไม่ผิด เรื่องเหล่านั้นเป็นความคิดของข้า” ขงเบ้งมองตันเต๋งแล้วกล่าว “ส่วนข้าเป็นใคร ข้าคือคนของสกุลจูกัดแห่งหลงเสีย ปีนี้ 13 ปี ในโลกนี้มีบางคนที่เกิดมาก็คิดมากกว่าคนอื่นบ้าง เท่านั้นเอง”
ตันเต๋งจ้องเขาอยู่นาน