กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปีที่หนึ่งแห่งศักราชเจี้ยนอัน บนถนนหลวงนอกเมืองแห้ฝือ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งดึงบังเหียนม้าไว้จนชะงัก
เขาสวมเสื้อผ้าป่านแบบสั้นที่ทอจากเส้นใยเก๋อเก่า ๆ ตัวหนึ่ง เท้าใส่รองเท้าฟางป่านที่ขอบสึกจนขาด เนื้อตัวเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ราวกับเพิ่งเดินทางไกลมา แต่หากใครเข้าไปใกล้ ๆ จะพบว่าสายตาของเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่สมวัยเอาเสียเลย นั่นไม่ใช่สายตาที่เด็กอายุสิบสามควรมี มันหนักอึ้งเกินไป สงบนิ่งเกินไป ราวกับแอ่งน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น
ขงเบ้งเงยหน้ามองหอประตูเมืองของเมืองแห้ฝือ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับอยากจะพูดอะไร สุดท้ายก็เพียงถอนหายใจเบา ๆ