กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางเจียจื่อหลายวันมานี้อดนอนติดต่อกันมาหลายคืน ยามนี้กอดหูชิงเจียไว้ เพียงศีรษะแตะหมอนได้ชั่วครู่ ก็พล็อยหลับสนิทไป
หูชิงเจียเพิ่งนอนไปตื่นหนึ่งเมื่อยามบ่าย เวลานี้จึงไม่รู้สึกง่วงงุน พอนางรอจนเขาหลับสนิทแล้ว จึงค่อย ๆ ย่องลุกขึ้นมาจากอ้อมอกของเขาอย่างแผ่วเบา
ยามที่นางจะผละไป จางเจียจื่อพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกุมมือของหูชิงเจียไว้แน่น
หูชิงเจียรีบยื่นมือออกไปลูบหลังเขาเบา ๆ เอ่ยปลอบประโลมเสียงแผ่ว “ไม่ไป ๆ ข้าไม่ไป วางใจนอนเถิดนะ หลับเสีย”
ผ่านไปเพียงครู่เดียว หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของจางเจียจื่อก็ค่อย ๆ คลายออก ลมหายใจกลับมายืดยาวและสม่ำเสมออีกครา