เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แทบจะในพริบตาที่หลินซื่อหลางตะโกนประโยคนี้ออกมา จางเจียจื่อก็พลันกระจ่างแจ้งถึงความคิดที่อีกฝ่ายลอบคำนวณไว้ในใจ
สายตาของเขาพลันเย็นเยียบลง ตวาดเสียงดังก้อง “หลินซื่อ! ข้าคือจางเจียจื่อ! ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ ทั้งยังเป็นผู้บัญชาการสูงสุดที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งในการปราบโจรครานี้! เจ้าจงเบิ่งตาดูให้ชัดเจน!”
หลินซื่อแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง “ท่านผู้พิพากษาจางถูกพวกโจรแห่งค่ายชิงเฟิงสังหารไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว! เจ้าบอกว่าตนเองคือท่านผู้พิพากษาจางรึ? ช่างน่าขบขันสิ้นดี!”
“เถียนเซ่อหนูที่โผล่มาจากหนใดก็มิอาจรู้ กลับบังอาจแอบอ้างเป็นพระญาติวงศ์ ข้าว่าเจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง!”
เมื่อได้ยินบทสนทนาโต้ตอบไปมาของพวกเขา กวนไห่ก็พลันเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด โมโหจนแทบจะกระทืบเท้า จึงกดเสียงต่ำกัดฟันกรอดเอ่ยว่า