กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ท่ามกลางแดนหิมะน้ำแข็งหนาวเหน็บ สองแม่ลูกคู่นั้นสวมเสื้อผ้าบางเฉียบ ซ้ำเสื้อผ้ายังไม่พอดีตัว ข้อมือข้อเท้าโผล่พ้นออกมาภายนอก หนาวเย็นจนข้อต่อแดงก่ำไปหมด
พวกนางคุกเข่าอยู่บนพื้น อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างขมขื่น
ทว่าบุรุษวัยกลางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกนางผู้นั้น สวมชุดผ้าแพรต่วน ทับด้านนอกด้วยเสื้อคลุมขนมิงก์ตัวหนาลื่นเป็นมันวาว สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญใจ
ยามที่สองแม่ลูกโขกศีรษะ ไม่ระวังจนศีรษะไปกระทบถูกเสื้อคลุมกันหนาวตัวหนาลื่นตัวนั้น บุรุษวัยกลางคนส่งเสียงจิ๊ปากทันควัน คว้าดึงเสื้อคลุมกันหนาวของตนพลางถอยหลังหลบไปสองก้าว
เขายื่นมือปัดฝุ่น “ใต้คิ้วมีลูกตาไว้ประดับหรืออย่างไร มีแต่ตาเสียเปล่ามองไม่เห็นรึ สกปรกเสื้อผ้านายท่านแล้ว เจ้ามีปัญญาชดใช้หรือ”