เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชั่วพริบตาที่คมมีดดาบอันเยียบเย็นและคมกริบแนบชิดเข้ากับสะดือของเหวียนไว่หลางเซี่ยง ทั่วทั้งร่างของเหวียนไว่หลางเซี่ยงก็เริ่มสั่นเทิ้ม พยายามดิ้นรนสะบัดกายถอยหนีไปด้านหลังสุดชีวิต
ในชั่วขณะถัดมา กลิ่นสาบปัสสาวะสายหนึ่งก็คละคลุ้งไปทั่วในอากาศ
มีหยาดน้ำหยดแหมะ ๆ ลงบนพื้น
จางเจียจื่อถอยไปยืนด้านหลังเล็กน้อย
“ข้าพูดแล้ว! ข้าพูดแล้ว! ข้าจะบอกทุกสิ่งที่ข้ารู้แก่เจ้าทั้งหมด!” เหวียนไว่หลางเซี่ยงร้องไห้ตะโกนอ้อนวอนขอความเมตตา “เจ้าปล่อยข้าลงไปเถิด! ข้าสารภาพหมดสิ้นแล้วจริง ๆ!”
ซินเชียนที่ยืนคอยอยู่ด้านข้างแค่นเสียงเย็นชา เมื่อได้รับความเห็นชอบจากจางเจียจื่อ จึงก้าวไปข้างหน้าแล้วแก้เชือกป่านบนร่างของคนออก
“สารภาพแต่แรกก็แย่แล้วมิใช่หรือ เสียแรงทนทุกข์ทรมานตั้งมากมาย เสียทีที่ท่านยังเป็นถึงเหวียนไว่หลางของกรมการคลัง แม้แต่บัญชียังคิดคำนวณไม่กระจ่างแจ้งเสียได้”