เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สลัดตัวปัญหาอย่างต่งซานเหนียงพ้นไปได้ ในที่สุดหูชิงเจียก็สามารถดึงมือต่งหลินมาสนทนากันได้ครู่หนึ่ง
ต่งหลินกุมมือหูชิงเจียไว้ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง ชัด ๆ อยู่แท้ ๆ ว่าข้าเป็นพี่สาว ทว่ากลับต้องให้เจ้าคอยปกป้องข้าทุกคราไป”
ต่อหน้าคนในครอบครัว หูชิงเจียสลัดสีหน้าท่าทางขึงขังดุดันเมื่อครู่ออกจนหมดสิ้น
นางแย้มยิ้ม “หากท่านพี่อยู่ที่นี่ เขาก็ย่อมจะปกป้องเจ้าเช่นกัน ในเมื่อท่านพี่ไม่อยู่ เช่นนั้นก็ควรเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องปกป้องเจ้าอย่างไรเล่า”
เมื่อได้ยินถ้อยคำอันอบอุ่นหัวใจนี้ หยาดน้ำตาในดวงตาของต่งหลินพลันเอ่อล้นออกมาในที่สุด ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย ยังเหลืออีกเพียงไม่กี่วัน ไม่ช้าก็จะได้ออกไปแล้ว”