กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางเจียกั่วไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว เดิมทีคิดจะไม่ตอบรับ ทว่าพอมองเห็นหูชิงเจียจ้องมองตนเองตาไม่กะพริบ นัยน์ตาผลซิ่งกลมโตชุ่มฉ่ำเป็นประกาย ถ้อยคำปฏิเสธเหล่านั้นก็พูดไม่ออกอีกต่อไป
นางนิ่งเงียบไปครึ่งยามบ่าย “เรื่องใด”
ใบหน้าของหูชิงเจียปรากฏแววยินดี มุมปากยกขึ้นแล้วเอ่ยทันใดว่า “ภัยหิมะเมื่อปีกลาย จวนเราจัดตั้งลานมรรคเพื่อทำการให้ทานแก่ผู้ลี้ภัย เรื่องนี้เจ้ายังจำได้อยู่หรือไม่”
จางเจียกั่วพยักหน้า
“ตอนนี้ข้าถึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้ไม่ใช่แค่ช่วงปีเกิดภัยพิบัติเท่านั้นที่จวนโหวจะทำการให้ทาน ยามปกติก็มีคนดูแลคอยสงเคราะห์ราษฎรยากจนเช่นกัน จวนโหวมีโรงทานอยู่หนึ่งแห่งในย่านอันซ่าน คอยรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไร้บ้านและคนเร่ร่อนที่สิ้นเนื้อประดาตัวโดยเฉพาะ”