ตอนที่ 171 เงินหนึ่งพันห้าร้อยเหลี่ยง

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนาทึบ แต่ละเกล็ดราวกับขนนกห่าน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแม้แต่น้อย

หูชิงเจียกอดสมุดบัญชีไว้ ฉือกูกางร่มเดินตามหลังนาง นายบ่าวทั้งสองจึงเดินย่ำไปในหิมะที่ทับถมหนาถึงหน้าแข้งอย่างระมัดระวังเช่นนี้

“แม่นางระวังเจ้าค่ะ!” เมื่อเห็นหูชิงเจียเซไปวูบหนึ่ง ฉือกูจึงรีบคว้าข้อมือของนางไว้เพื่อช่วยพยุง

หิมะนี้ตกหนักยิ่งนัก ความเร็วในการกวาดหิมะของหญิงรับใช้และบ่าวหนุ่มไม่อาจเทียบทันความเร็วที่หิมะตกลงมาได้เลย หิมะจึงทับถมหนาเตอะอยู่บนพื้นเช่นนี้มิใช่หรือ

หิมะทับถมหนาถึงเพียงนี้ หูชิงเจียจึงตัดใจรบกวนพวกหญิงวัยกลางคนที่แบกเกี้ยวไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หิมะหนาเช่นนี้ หากยังให้พวกหญิงวัยกลางคนแบกเกี้ยวเดินไปมา ก็มิได้ปลอดภัยแต่อย่างใด