ตอนที่ 129 ไม่โทษตัวเอง

“ท่านย่า ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!”

หูชิงเจียรีบยืดกายขึ้นดูทันใด ทว่ากลับเห็นเปลือกตาของฮูหยินผู้เฒ่าหนักอึ้ง เพียงลืมตาขึ้นเผยอเป็นรอยแยกแผ่วเบาเท่านั้น ผ่านรอยแยกเพียงเส้นเดียวนั้น สามารถมองเห็นดวงตาที่เคยสุกใสในวันวาน บัดนี้กลับขุ่นมัวยิ่งนัก

หูชิงเจียไม่อาจทนกลั้นได้อีกต่อไป น้ำตาพลันร่วงริน เอ่ยเรียกนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบา “ท่านย่า... ท่านทรมานมากใช่หรือไม่ ล้วนโทษที่ข้าไม่ดีเอง... ข้า...”

“ชิงชิง...” ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบาเลื่อนลอยราวกับลอยอยู่กลางเวหา นางเอ่ยขัดคำพูดของหูชิงเจีย “อย่าโทษตัวเอง... ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก...”

ความรู้สึกผิดในก้นบึ้งหัวใจของหูชิงเจียซัดสาดขึ้นมาราวกับเกลียวคลื่น ซัดท่วมเหนือศีรษะจนแทบจะหายใจไม่ออก

นางกุมมือของฮูหยินผู้เฒ่าไว้แน่น