เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ครั้นได้ยินวาจาของจางเจียอวี้ สีหน้าของจางเจียหมิ่นพลันแข็งค้างไปชั่วครู่
นางเบนสายตาหลบกำลังคิดจะเอ่ยอะไรกัน ทว่าใบหน้ากลับถูกจางเจียอวี้ลูบไล้แผ่วเบาคราหนึ่ง พริบตานั้น ปลายนิ้วมือของจางเจียอวี้ก็มีผงแป้งประทินโฉมสีขาวหิมะติดมาหนึ่งรอย
“พี่สาวห้า แต่ก่อนท่านมิใช่เคยบอกว่าทาแป้งหนาเตอะเช่นนี้ดูคล้ายพวกเล่นงิ้วหรอกหรือ”
หูชิงเจียเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเพ่งพินิจสีหน้าของจางเจียหมิ่นอย่างละเอียด
จางเจียหมิ่นถอนหายใจแผ่วเบาคราหนึ่ง “สองสามวันมานี้ข้านอนหลับไม่สนิท สีหน้าจึงย่ำแย่อยู่บ้าง ข้าจงใจทาแป้งประทินโฉมให้หนาขึ้นสักหน่อยเพื่อปกปิดไว้ เกรงว่าพวกเจ้าจะหัวเราะเยาะข้า ใครจะรู้ว่าตาเจ้าจะไวปานนี้”
ขณะเอ่ย จางเจียหมิ่นก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของจางเจียอวี้เบา ๆ “เจ้าเอาแต่ทำให้ข้าขายหน้า”