ตอนที่ 57 ยังมี...คนอื่นอีกหรือ?

วันรุ่งขึ้น หูชิงเจียนอนหลับยาวจนกระทั่งตะวันโด่งสามลำไม้ไผ่ถึงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

ร่างกายค่อนข้างหนักอึ้ง แขนยังมีความเมื่อยล้าอยู่บ้างเล็กน้อย

นางต้องออกแรงอยู่บ้างกว่าจะอ้าริมฝีปากที่แนบสนิทออกจากกันได้ ยามนี้จึงได้พบว่า ลำคอของตนแห้งผากและเจ็บระบมอย่างยิ่ง ในปากยังมีรสขมเข้มข้นระคนอยู่สายหนึ่ง

“แม่นาง ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

ม่านเตียงถูกเลิกขึ้นแผ่วเบามุมหนึ่ง แสงตะวันรำไรสาดส่องเข้ามา ทว่าหาได้แยงตาไม่

หูชิงเจียจ้องมองใบหน้าของหญิงรับใช้ผู้นี้อยู่ชั่วครู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนเองติดตามจางเจียจื่อมายังเรือนไร่นาชานเมือง

“เมื่อคืนข้าล้มป่วยหรือ”

“เจ้าค่ะแม่นาง เมื่อคืนท่านตัวร้อน กลางดึกจึงเชิญหมอมา หมอบอกเพียงว่าท่านได้รับความตระหนกตกใจเมื่อตอนกลางวัน ดื่มสมุนไพรไปแล้วก็ลดไข้ลงเจ้าค่ะ บัดนี้แม่นางยังรู้สึกทรมานอยู่หรือไม่เจ้าคะ”