เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ต่งคังเหนียนรู้แต่แรกแล้วว่าจางเจียจื่อจะยกเรื่องหมอสองคนนั้นขึ้นมาพูด ยามนี้จึงแค่นเสียงเย็น คางเชิดขึ้นเล็กน้อย “มิต้องให้รองผู้พิพากษาตรวจทานซ้ำ คนร้ายสองคนนั้นยามนี้ชิงฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้ว”
จางเจียจื่อเองก็มิได้ประหลาดใจต่อความโหดเหี้ยมอำมหิตของต่งคังเหนียนแม้แต่น้อย เขาคร้านจะอ้อมค้อมอีกต่อไป ฉีกผ้าคลุมหน้าผืนนี้ทิ้งอย่างตรงไปตรงมา
“คนที่เพิ่งจับได้ในวันนี้ ตกกลางคืนก็สิ้นชีวิตลงแล้ว สรุปแล้วเป็นการชิงฆ่าตัวตายหนีความผิด หรือมีผู้ใดจงใจฆ่าปิดปาก คาดว่าเจ้ามณฑลคงกระจ่างแก่ใจยิ่งกว่าข้า”
เมื่อเห็นจางเจียจื่อบีบคั้นทุกชุ่น รุกไล่ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ต่งคังเหนียนก็สีหน้าบึ้งตึงลงโดยสิ้นเชิง “จวนโหวจิ้งไห่ตั้งใจจะหาเรื่องตระกูลตงของข้าให้ได้ใช่หรือไม่”
“เจ้ามณฑลต่ง เป็นท่านที่จะหาเรื่องจวนโหวจิ้งไห่ของข้าต่างหาก”