เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แปลกประหลาดที่ใดรึ” จางเจียจื่อเอ่ยถามเสียงเบา
“ข้ารู้สึกว่า... คล้ายกับว่า...” หูชิงเจียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงเอ่ยปากออกมา “ความสัมพันธ์ของน้าเขยกับน้าดูแปลกประหลาดพิกลเจ้าค่ะ”
“เห็นชัด ๆ ว่าน้าเขยก็อยู่ในจวน ทว่ายามที่พวกเราไปเยี่ยมเยียน น้ากลับให้คนพาพวกเราตรงไปยังห้องนอนของนางทันที แม้จะเป็นเพราะนางล้มป่วยจนไม่อาจลงจากเตียงได้ แต่อย่างน้อยก็ควรให้น้าเขยต้อนรับพวกเราที่ห้องโถงหน้าก่อน แล้วค่อยให้พวกเราไปยังเรือนหลังมิใช่หรือเจ้าคะ”
“แต่น้าเขยยามที่มาถึง กลับบอกว่าไฉนน้าถึงไม่บอกข่าวเรื่องที่พวกเรามาให้เขารู้”
“อีกทั้ง ข้ามักรู้สึกว่า น้ามิได้อยากพบน้าเขยสักเท่าใด แม้กระทั่งพี่สาวลูกพี่ลูกน้องตระกูลตง ท่าทีที่มีต่อบิดาของนางก็แปลกประหลาดเช่นกัน”
“พอถึงตอนร่วมโต๊ะกินเลี้ยงในภายหลัง ก็ยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่”