กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วาจานี้พอเอ่ยออกมา มิใช่เพียงหยางกับหลูทั้งสองคนที่ตระหนก แม้แต่หูชิงเจียก็ยังคาดไม่ถึงว่าจางเจียจื่อจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา
วันนั้น เขาบอกว่าตัวนางไม่จำเป็นต้องยอมรับผิด นางก็แทบไม่กล้าเชื่ออยู่แล้ว แล้วจะกล้าคิดถึงเรื่องที่ให้อาจารย์หลูมาขอขมาตนนางเช่นนี้ได้อย่างไร
ใต้หล้าไร้บิดามารดาที่ผิด ใต้หล้าไร้อาจารย์ที่ผิด เขา...
หูชิงเจียจ้องมองจางเจียจื่อตาค้าง มือที่วางทาบอยู่บนหัวเข่าบีบกระโปรงแพรบางเบาแน่นโดยไม่รู้ตัว
อาจารย์หลูยิ่งเบิกตากว้างด้วยเพลิงโทสะ รูจมูกพะเยิบพะยาบ
เขา... เขาถึงกับจะให้ตนเองขอขมานังเด็กเมื่อวานซืนขนยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งเนี่ยนะ?!
เหลวไหลสิ้นดี!
เหลวไหลสิ้นดี!!
อาจารย์หยางมองดูจางเจียจื่อที่สีหน้าเรียบเฉยทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขาไม่ยอมถอยแม้เพียงชุ่นเดียว แล้วมองดูอาจารย์หลูที่โกรธจนตาแทบฉีกขาดควันออกเจ็ดทวาร พลันรู้สึกปวดศีรษะ