กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 723 โอวเย
“อ๊ากกกก! เวรเอ๊ย!”
ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการร่วงลงมาจากที่สูง ทำให้โอวหยางอดส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่ได้
ทั้งสองคนร่วงลงสู่สายธารกาลเวลาอันกว้างใหญ่เบื้องล่างไปติด ๆ กัน ราวกับดาวตกสองดวง
ทว่าสายธารกาลเวลาเบื้องหน้ากลับราวกับยังไม่อาจรับพลังสองสายที่แทนความที่สุดท้ายไว้ได้
เมื่อโอวหยางลาก “มรณะ” ลงมาจากความว่างเปล่าแล้ว ย่อมหมายความว่าในสายธารกาลเวลานี้ ชีวิตและความตายเป็นเพียงภาวะปกติของสายธารกาลเวลา
และไม่อาจมีจิตสำนึกได้อีก ในสายธารกาลเวลาที่ทุกหนแห่งล้วนมีร่องรอยให้สืบหาได้เช่นยามนี้ กลับไม่มีเงาร่างของทั้งสองคน
สำหรับสายธารกาลเวลาแล้ว สองคนที่มีพลังแห่ง “ชีวิต” และ “มรณะ” แทบจะเป็นสิ่งเดียวกันกับสายธารกาลเวลา