กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 720 กลับบ้านเถอะ
ภายนอกโลกคือฟ้าบุพกาล ภายนอกฟ้าบุพกาลคือห้วงว่างเปล่า
เหนือห้วงว่างเปล่าขึ้นไปล้วนเป็นห้วงสูญ
ในห้วงสูญนั้นไม่มีเวลา ไม่มีมิติ ไม่มีเกิดไม่มีตาย ทุกสิ่งล้วนกลับคืนสู่ความสูญ
ที่นี่ไม่มีกระแสอากาศไหลเวียน ไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบสงัดและความมืดมิดอันไร้ขอบเขต กรงขังที่ต้องขดตัวจนแม้แต่ขาก็ยังเหยียดไม่ตรง
และในห้วงสูญนี้ ภายในพื้นที่แคบเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ชายชุดครามขดตัวแน่น จ้องมองภาพฉายจากศิลาบันทึกภาพที่เคลื่อนผ่านอยู่เบื้องหน้าอย่างชาและเหม่อลอย ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด